پژوهش تازه‌ای این باور رایج را به چالش می‌کشد که ایمپلنت‌ها و دیگر روش‌های طولانی‌اثر پیشگیری از بارداری، به‌طور قطع مؤثرترین گزینه‌ها هستند. طرح موسوم به «ابتکار پیشگیری از بارداری HER سالت لیک» ابتدا مشاوره‌ای ارائه می‌داد که بر نیازها و ارزش‌های شخصی هر فرد متمرکز بود، سپس بلافاصله فرد را روی روش انتخابی‌اش شروع می‌کرد و تمدید و پشتیبانی لازم را نیز فراهم می‌ساخت. پژوهشگران در مقاله‌ای که ۱۶ ژوئن در JAMA Network Open منتشر شد، گزارش دادند وقتی اولویت‌های افراد در مرکز توجه قرار می‌گیرد و دسترسی به روش انتخابی آسان می‌شود، نرخ شکست تقریباً برای همه روش‌ها، صرف‌نظر از نوع آن، پایین و مشابه بود. این مطالعه که توسط تیمی از دانشگاه یوتا در چهار کلینیک برنامه‌ریزی خانواده در سالت لیک سیتی انجام شد، افرادی را در بازه سنی ۱۶ تا ۴۵ سال با درآمد زیر خط فقر فدرال دربرمی‌گرفت که قصد داشتند دست‌کم یک سال از بارداری اجتناب کنند؛ چه بیماران جدیدی که به‌دنبال پیشگیری بودند و چه بیمارانی که می‌خواستند روش خود را تغییر دهند. هفت روش قابل‌برگشت در دسترس شرکت‌کنندگان بود: آی‌یودی مسی، آی‌یودی هورمونی، ایمپلنت، تزریق، قرص، حلقه واژینال و کاندوم مردانه. سه روش نخست باید توسط پزشک قرار داده شوند، تزریق در مطب انجام می‌شود و باقی روش‌ها توسط خود فرد قابل کنترل‌اند. بیش از ۴۰۰۰ نفر در این تحلیل شرکت داشتند که ۸۲ درصدشان کل دوره سه‌ساله پیگیری را کامل کردند. پژوهشگران مدت زمانی که هر فرد با روش اولیه خود ادامه می‌داد را ثبت کردند و نرخ شکست را نیز محاسبه کردند؛ یعنی بارداری‌هایی که علی‌رغم استفاده از همان روش در چهار هفته پیش از آن رخ داده بود، که در مجموع ۹۶ مورد بارداری بود. در طول سه سال، به‌جز کاندوم مردانه، تقریباً برای تمام روش‌ها نرخ بارداری حدود یک مورد در هر ۱۰۰ نفر در سال بود؛ دامنه‌ای که کاملاً محدود بود.