لاروهای گوشتخوار و نوکقلابداری که به نام «اسکرو ورم دنیای جدید» شناخته میشوند، بار دیگر راه خود را به خاک ایالات متحده باز کردهاند. تا ۲۱ ژوئن، ۱۵ مورد ابتلا در تگزاس و نیومکزیکو در گاو، بز، گوسفند و حتی یک سگ تأیید شده است. این مگس که بومی آمریکای جنوبی است، تخمهای خود را در زخمهای باز پستانداران میگذارد. لاروهای آن با تغذیه از بافت زنده میزبان رشد میکنند، روندی دردناک که در صورت درماننشدن میتواند به عفونت ثانویه و حتی مرگ منجر شود. این آفت گزینشی عمل نمیکند و میتواند حیات وحش، حیوانات خانگی، دام و بهندرت انسان را نیز آلوده کند. ایالات متحده این آفت را در سال ۱۹۸۲ ریشهکن کرده بود، اما طی سالهای اخیر بار دیگر رو به شمال در حال گسترش است. نخستین مورد جدید در آمریکا در سوم ژوئن در یک گوساله سههفتهای در ایالت تگزاس شناسایی شد. بر اساس گفته کارشناسان، خطر ابتلای انسان به این آفت پایین است. تاکنون هیچ مورد بومی ابتلای انسانی در داخل خاک آمریکا گزارش نشده، هرچند در سال ۲۰۲۵ فردی که از السالوادور بازگشته بود، به این عفونت مبتلا شده بود. با این حال، از زمان شناسایی نخستین شیوع در پاناما و کاستاریکا در سال ۲۰۲۳، بیش از ۲۱۰۰ مورد انسانی در مکزیک و آمریکای مرکزی ثبت شده است. کارشناسان میگویند از آنجا که آلودگی زخم به این لاروها بسیار دردناک و بدبو است، بهندرت امکان دارد بدون تشخیص باقی بماند و درمان آن نیز با خارجکردن لاروها از زخم نسبتاً ساده است. برای پیشگیری، توصیه میشود در مناطق آلوده از پوشش کامل بدن، دافع حشرات و مراقبت از زخمهای باز استفاده شود. از منظر اقتصادی، این آفت میتواند خسارات سنگینی به صنعت دامداری وارد کند؛ برآوردی از وزارت کشاورزی آمریکا نشان میدهد شیوعی مشابه سال ۱۹۷۶ میتواند سالانه بیش از ۱.۸ میلیارد دلار تنها به اقتصاد تگزاس خسارت بزند. با این حال کارشناسان تأکید میکنند زنجیره غذایی امن باقی میماند، چرا که این لاروها گوشت، میوه یا سبزیجات را آلوده نمیکنند. ریشهکنی پیشین این آفت در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ با روشی به نام «تکنیک حشره عقیم» انجام شد: نرهای این مگس با پرتودهی عقیمسازی شده و در مناطق آلوده رها میشوند. از آنجا که مادهها تنها یکبار جفتگیری میکنند، در صورت جفتگیری با نرهای عقیم، تخمهای غیرقابلرشد تولید میکنند و جمعیت آفت بهمرور کاهش مییابد. دلیل قطعی بازگشت این آفت به سمت شمال هنوز مشخص نیست، اما گرمایش زمین که اقلیم گرمتری را برای رشد این مگس فراهم میکند، و نیز تعطیلی بسیاری از مراکز پرورش مگس عقیم پس از موفقیتهای دهههای گذشته، از عوامل احتمالی هستند. در حال حاضر تنها مرکز اصلی تولید مگس عقیم در پاناما (COPEG) با وجود افزایش چشمگیر تولید هفتگی، تنها حدود ۲۰ درصد از میزان موردنیاز برای ریشهکنی را تأمین میکند؛ در حالی که تلاش قبلی نیازمند صادرات ۵۰۰ میلیون مگس عقیم در هفته بود. جابهجایی دامها بدون بازرسی مناسب در مرزهای آمریکای مرکزی نیز از عوامل احتمالی گسترش این آفت به شمار میرود. در حال حاضر، وزارت کشاورزی آمریکا از دادههای اپیدمیولوژیک و هواشناسی برای پیشبینی مسیر گسترش آفت و هدایت رهاسازی مگسهای عقیم استفاده میکند. تأسیسات جدیدی نیز در مکزیک و تگزاس در حال ساخت یا بازسازی هستند. فناوری تازهای به نام «Novo Fly» نیز معرفی شده که با از بین بردن لاروهای ماده در مراحل اولیه، امکان تولید نسلهایی صددرصد نر را فراهم میکند و تولید مگس نر را عملاً دو برابر میکند. سازمان غذا و داروی آمریکا نیز مجوزهای اضطراری برای چند داروی ضدانگل، از جمله یک داروی تزریقی سیستمیک، صادر کرده است. هزینه این مبارزه سنگین است؛ وزارت کشاورزی آمریکا تاکنون ۲۱ میلیون دلار برای تأسیسات مکزیک و ۸.۵ میلیون دلار برای تأسیسات تگزاس هزینه کرده و ۱۰۵ میلیون دلار دیگر نیز برای طرحهای نوآورانه مقابله با این آفت اختصاص داده است. با این حال، کارشناسان بر این باورند که این هزینهها کاملاً ارزشمند است و در نهایت این آفت مهار خواهد شد.
